Savaş bittiğinde, güneş tepedeydi. Canavarlar ortadan kaybolmuş, savaş meydanında sadece insanların yorgun nefesleri kalmıştı. Elira, gülümseyerek arkadaşlarına yardım etti. Herkesin güvende olduğundan emin olduktan sonra Kaela’yı aradı. Onu bir ağacın dibinde oturmuş, elleriyle yüzünü kapatmış halde buldu.

“Kaela?” diye fısıldadı Elira. “İyi misin?”

Kaela başını kaldırdı, gözleri nemliydi. Bir anlık sessizliğin ardından titrek bir sesle cevap verdi:

“Her sabah bu savaşa giriyorum ama neden hâlâ savaştığımı bilmiyorum. Ne değişecek ki?”

Elira diz çöküp Kaela’nın elini tuttu.

“Değişmesini beklemiyoruz. Ama bu dünyada bir şeyleri değiştirebilecek gücün olduğunu unutmamalısın. Sen savaştıkça, belki de bir gün bu savaş bitecek. Belki de bu sabah, birine umut olacaksın.”

Kaela’nın gözlerinde bir an için bir ışık belirdi ama sonra söndü.

“Ben umut olamam,” diye mırıldandı. “Kendime bile olamıyorum.”

Gün batımı, gökyüzünü turuncu ve mor tonlarına boyamıştı. Savaşın bitiminden sonra herkes günlük rutinine dönmüştü; kimileri silahlarını onarıyor, kimileri sessizce ateşin başında oturuyordu. Elira, sopasını dikkatlice silerken Kaela uzaktan onu izliyordu.